شعر و ادب

کجایی الان پیش من نیستی

با کی لحظه هاتو رقم میزنی

همیشه بودم توو خیالت بگو

هنوزم توو رویام قدم میزنی؟

به اشکای دوریت سر میزنم

به اون گریه های دم ِ رفتنم

دلم لک زد اینجا واسه زندگی

کجایی بمیری یکم تو تنم

کجایی یکم درد ِ پاییزمو

با آغوش ِ مهرت سبکتر بشم

با عشقت تا ابرا بلندم کنی

که یلدا ترین ماه ِ آذر بشم

دلم تنگتر از گلوی توئه

نذار جون بده حرفای تو قفس

بذار بغضتو توو دلم بشکنم

بذار بازتر باشه راهه نفس

شبیهت شدم بس که آوردمت

توی واژه های خیال ِ خودم

شبیهم شدی توی دیوونگی

که گریه م گرفته بحال ِ خودم

نمیگم که برگردی و رد کنی

روزایی رو که بی تو تکرار شد

نمیگم ولی خود به خود واژه هام

ترانه ترین شکل ِ اصرار شد

(بهاره خدابنده)

سه اپیزود عشق:

1.عشقم را ببر

ارزانی ِ قلبت رفیق

بودنش برایم گران تمام شده است.

2.این چه معادله ای میشود؟

او تو را دوست داشت،تو مرا و من،هر دوی شما را!

3.قلبت را با هزاران نفر شریک بوده ام

قلبم را به حساب تو گذاشتم

حال 

هردو با سهم ِ زیادی ورشکست میشویم.

(بهاره خدابنده)

چند قطعه ترانه انتخابی این پست:(از مونا برزویی)

                                 ما باهم تا حالا دریا نرفتیم

                              ازون خونه...ازین دنیای خودخواه

                              تو رو شاید یه روزی قرض کردم

                                 به اندازه ی یه سفر ِ کوتاه

                                             * * *

                                 تو مغروری نمیذاری بفهمم

                              که احساست به من تغییر کرده

                                دلت از آخرین باری که دیدم

                                توی آغوش ِ سردم گیر کرده

                                              * * *

                               یه غریبه که صداش مثل ِ توئه

                           ولی حرفاش مث ِ حرفای تو نیست

                                  وقتی میشینه کنارم انگار

                           دوس دارم بگم نشین!جای تو نیس

                                             * * *

                       نمیخواستم بدونی تو چرا به گریه افتادم

                        اگر اصرار میکردم تو رو از دست میدادم

                     منم اونکه تظاهر کرد نداره دیگه احساسی

                 شاید واسه همینم هس که دستامو نمیشناسی

                  منم اونکه ازت دوره ولی قهرش حقیقت نیست

                      که با تمام ِ دلتنگیش تولد تو دعوت نیست