دلتنگی...باز هم عاشقانه!

بی مقدمه...ترانه:

کجایی الان پیش من نیستی

با کی لحظه هاتو رقم میزنی

همیشه بودم توو خیالت بگو

هنوزم توو رویام قدم میزنی؟

به اشکای دوریت سر میزنم

به اون گریه های دم ِ رفتنم

دلم لک زد اینجا واسه زندگی

کجایی بمیری یکم تو تنم

کجایی یکم درد ِ پاییزمو

با آغوش ِ مهرت سبکتر بشم

با عشقت تا ابرا بلندم کنی

که یلدا ترین ماه ِ آذر بشم

دلم تنگتر از گلوی توئه

نذار جون بده حرفای تو قفس

بذار بغضتو توو دلم بشکنم

بذار بازتر باشه راهه نفس

شبیهت شدم بس که آوردمت

توی واژه های خیال ِ خودم

شبیهم شدی توی دیوونگی

که گریه م گرفته بحال ِ خودم

نمیگم که برگردی و رد کنی

روزایی رو که بی تو تکرار شد

نمیگم ولی خود به خود واژه هام

ترانه ترین شکل ِ اصرار شد

(بهاره خدابنده)

---

سه اپیزود عشق:

1.عشقم را ببر

ارزانی ِ قلبت رفیق

بودنش برایم گران تمام شده است.

2.این چه معادله ای میشود؟

او تو را دوست داشت،تو مرا و من،هر دوی شما را!

3.قلبت را با هزاران نفر شریک بوده ام

قلبم را به حساب تو گذاشتم

حال 

هردو با سهم ِ زیادی ورشکست میشویم.

(بهاره خدابنده)

---

چند قطعه ترانه انتخابی این پست:(از مونا برزویی)

                                 ما باهم تا حالا دریا نرفتیم

                              ازون خونه...ازین دنیای خودخواه

                              تو رو شاید یه روزی قرض کردم

                                 به اندازه ی یه سفر ِ کوتاه

                                             * * *

                                 تو مغروری نمیذاری بفهمم

                              که احساست به من تغییر کرده

                                دلت از آخرین باری که دیدم

                                توی آغوش ِ سردم گیر کرده

                                              * * *

                               یه غریبه که صداش مثل ِ توئه

                           ولی حرفاش مث ِ حرفای تو نیست

                                  وقتی میشینه کنارم انگار

                           دوس دارم بگم نشین!جای تو نیس

                                             * * *

                       نمیخواستم بدونی تو چرا به گریه افتادم

                        اگر اصرار میکردم تو رو از دست میدادم

                     منم اونکه تظاهر کرد نداره دیگه احساسی

                 شاید واسه همینم هس که دستامو نمیشناسی

                  منم اونکه ازت دوره ولی قهرش حقیقت نیست

                      که با تمام ِ دلتنگیش تولد تو دعوت نیست

---

پ.ن:علت تفاوت های مردم،گوناگونی سرشت آنهاست.زیرا آدمیان در آغاز ترکیبی از خاک شور و شیرین و سخت و نرم بودند.بهمین دلیل آنان به میزان نزدیک بودن خاکشان بهم نزدیک و به اندازه ِ دوری آن از هم دورند(علی(ع)-نهج البلاغه)

                               

نذار بمیره این عشق

درد دل نوشت:

بنظرم دو چیز هس که به عشق ِ آدما آسیب میزنه و باعث میشه هیچوخ تو عشقشون کامیاب نباشن.اگه این دو چیزو بتونن از روح و زندگیشون شجاعانه حذف کنن دیگه تا آخر عمر واسه از دس رفتن عشقشون حسرت نمیخورن.اما این دو چیز چیا هستن؟نظر منو بپرسین میگم این دو چیز ترس و غرور هستن.آره...غرورو ترس آفتای عشقن.عاشق باید شجاع باشه نترسه ازینکه واسه بدست آوردن عشقش تلاش بکنه و بتونه با صدای بلند عشقشو فریاد بزنه.خیلیا مجبور شدن تا آخره عمرشون به پای همین غرور و ترسشون بسوزن و تنها بمونن.شکستن غرور به موقع بهتر از شکسته شدن قلب آدمه تا آخره دنیا.

اینم یه شعر تو قالب ترانه:

انگار کسی از خاطرت گم میشه و

پک میزنیش غرق ِ توهم میشه و

دودش به چشم تو فراموشی زده

بازم نگاهش نور ِ خاموشی زده

پک میزنی حس میکنه عاشق شده

هر شب ازش کم میکنی با هر نفس

فک میکنه تو سینه حبسش میکنی

خاکسترشم میسوزونی تو قفس

هر پاکتو از عشق دورش میکنی

دلشورشو توو اشک ِ کی حل میکنی

کمتر بکِش این اشتباهو تو خودت

با هر نخی بحث ِ مفصل میکنی

بی اختیارو عاشق دَم های توس

وقتی ازش پُر میکنی تو سینه و

کام ِ تو تلخ از دود ِ خودسوزی ِ اون

فوتش نکن دودش به گل میشینه و

شک میکنه حتی به خواب ِ آخرش

حتی به حافظ فالشو پس میزنه

رج میزنه اندامشو توو دست ِ تو

ممنوع ترین سیبارو هم دس میزنه

ظالم ترینش تَر بشو توو هر نگاه

عاشق که بودی تا بدونی این گناه

اشکش به چشمش کم تر و کم میکنه

چایی که آبش اشکشه دم میکنه

زنتر نبوده تا بدونه این هوس

عشقی بنام "تو" نداره تو خودش

هر روز مردی از خودش دَم میکشه

هر شب پتوی "من"کشیده رو خودش 

ساده س لباسش مثِ ته ریشی که نیس

رو صورتت حس کن عبور ِ بوسه شو

حس کن چقد آغوشتو گم میکنه

وقتی یه جای دیگه میری قصه شو

آغوشتو وا کن به روی عاشقت

یادت نره عاشق ترین بودی یه روز

بسه ازین تکرار برگردو برو

مغروری اما بد دوسش داری هنوز

(بهاره خدابنده)

---

دیالوگ انتخابی این پست:

آدم همیشه لگد از کسی میخوره که باورش نمیشه.(فیلم کیفر)

---

قسمتی از ترانه انتخابی این پست:

وقتی تو گریه میکنی/شک میکنم به بودنم/پر میشم از خالی شدن/گم میشه چیزی از تنم/اسیر بی وزنی میشم/رها شده تو یک قفس/کلافه میشم از خودم/خسته میشم از همه کس.(ایرج جنتی عطایی)

---

پ.ن:خیلی ممنونم از همه ی دوستان و عزیزانی که بنده رو شرمنده ی خودشون کردن و تولدم رو تبریک گفتن.همه اونایی که حضوری اومدن یا زنگ زدن یا با اس ام اس که همه شون رو خوندم.همین طور تمام پی ام های پر مهرتون رو تو یاهو و همچنین تو فیس بوک خیلی ممنون.

همتون دعوتید به جشن تولدم

ناخواسته ترین اتفاقی که تو زندگی یه نفر میتونه بیفته همین تولده.تولد ِخودش.

شاید اگه تولد آدما دست ِ خودشون بود و به اختیار خودشون،بعضیا هیچ وقت دلشون نمیخواست به دنیا بیان...بعضیام شاید دوس داشتن هزااار باره دیگه م به دنیا بیان.اما چه فرقی میکنه؟آدم تا وقتی به این دنیا نیومده و اینجارو ندیده با همه خوبیا و بدیای این دنیا چه طوری میتونه انتخاب کنه اومدن و نیومدنشو؟

پس خوب یاد بد بنظر رسیدن این دنیا بستگی به خودمون داره.اینکه چه طور نگاهش کنیم.میشه طوری زندگی کنیم که اگه تصور کنیم که اختیار دنیا اومدنمونم دست خودمون بود اون وقت هم باز تولد رو  انتخاب میکردیم.

به هر حال بقول احمد عزیز:

انسان زاده شدن ِ تجسّد ِ وظیفه بود

توان دوست داشتن و دوست داشته شدن

توان شنفتن،توان دیدن و گفتن،توان اندُهگین شدن و شادمان شدن

توان خندیدن به وسعت دل،توان گریستن از سویدای جان

توان گردن به غرور بر افراشتن در ارتفاع ِ شکوه ناک ِ فروتنی

توان ِ جلیل ِ به دوش بردن بار امانت

و توان غم ناک ِ تحمل تنهایی

تنهایی،تنهایی،تنهایی عریان

انسان دشواری وظیفه است(احمد شاملو)

اینک

در آغاز ِ ماه ِ گرم

عطارد 

مونس  ِخورشید

و این ساحل که بسان خرچنگانش 

سخت در انتظار ِ موجی نشسته ست

و با هر تلالو سیماب گونه از

ماهتابی نقره فام

اوج میگیرد

پاهایم

سالگرد ِ ردش را

در این ساحل

تیر میکشد

مرهمی از دریای عشق

ماهتاب ِ امید

و

ایثار  ِ خورشید

در این ساحل

تیر میکشد.(بهاره خدابنده)

بیست و دو ساله شدم

  ساعتت را نگاه کن امشب

  پای هر عقربه ای بی خوابم

  سر ِ هر ثانیه تنگ است دلم

  آه من بی تابم

دُم ِ هر عقربه ای نیشی تلخ

  میخورد تااااب

  هر ثانیه این...

  پاندول ِ دلتنگی

  لمس کن ذهن ِ مرا

  با تنم میجنگی؟

  با خودم میرقصم

رقص تا سقف ِجنون

  رقص چون ساحر ِ افیون زده ای

  با هزاران افسون

  لکه ای هفتاد رنگ از یادت

  روی بوم ِ قلبم میپاشم

  روی عریانی اندام ِ در و دیوارِِ

  شهوت انگیز ِ اتاقم

  به تنم میپاشم

  ناگهان می ایستد

  نبض ِ شاعر صفتم

  بی آهنگ

  خاطراتت دارد دور ِ سرم میچرخد

چرخ

چرخ

چرخ ِ کبود

یکی بود و یکی بود

  من امشب

  سر ِ یک ساعت شرعی

  تا وقت سحر

  پا به دنیای تو خواهم گذاشت

  مادرم جیغ کشید

  قبل از آمدنم

  شمع هایم فوت شد

  (من یه دنیا غم و اندوه روحامله ام

  سقط کن دنیامو)*

مرگ 

مرگ

مرگ ِ کبود

یکی  بود و یکی بود

  ساعتت را نگاه کن جانم

  وقت دلتنگی تو نیست هنوز؟(بهاره خدابنده)

*:تغییر زبان عمدی بود.

---

شاعرایی که زیاد با شعراشون خاطره دارم

فروغ فرخزاد/حافظ/خیام/نجمه زارع/احمد شاملو/رابیندرانات تاگور/قیصر امین پور/اردلان سرفراز/ایرج جنتی عطایی/سید مهدی موسوی

---

فیلمای ایرانی خاطره انگیز برام

اینجا بدون من/داش آکل/پله ی آخر/بچه های آسمان/دختری با کفش های کتانی/گوزن ها/ضیافت/مادر/سنتوری/ کنعان/هامون/میم مثل مادر/شهر زیبا/حکم/جرم/حوض نقاشی/حس پنهان/چهارشنبه سوری/درباره الی/آتش بس/دلشکسته/گل های داودی/زندگی با چشمان بسته/لیلی با من است/باران/سن پترزبورگ/توکیو بدون توقف/گربه های ایرانی/تهران طهران/گشت ارشاد

---

خواننده هایی که با صداشون خاطره دارم

ابی(ابراهیم حامدی)/ناصر عبداللهی/فائقه آتشین(گوگوش)/سیاوش قمیشی/رضا یزدانی/محسن چاوشی/نامجو

---

اماکن تداعی گر خاطراتم تو تهران

پارک جمشیدیه/تجریش/خیابون ولیعصر/لویزان/انقلاب/تئاتر شهر/سینما آزادی/باغ فردوس/کافه نادری/کافه گرامافون/کافه کتاب/کافه شب/برج میلاد/پارک ملت/میدون پونک/مترو فدک/فلکه دوم صادقیه/بستنی فروشی خوش مرام/رستوران دنیز/

---

نویسنده های نوستالژیک من

محمود دولت آبادی

صادق هدایت

دکتر علی شریعتی

---

پست رو با یه ترانه ی خاطره انگیز و دوس داشتنی تموم میکنم ممنون که مهمان این ضیافت بودید و ببخشیداگه این پست طولانی بود.

و اینجا متن یه ترانه خاطره انگیز برام:

خوابم یا بیدارم تو با منی با من

همراه و همسایه نزدیك تر از پیرهن

باور كنم یا نه هرم نفسهاتو

ایثار تن سوز نجیب دستاتو

خوابم یا بیدارم 

لمس تنت خواب نیست

این روشنی از توست

بگو از آفتاب نیست

بگو كه بیدارم 

بگو كه رویا نیست

بگو كه بعد از این 

جدایی با ما نیست

اگه این فقط یه خوابه تا ابد بذار بخوابم

بذار آفتاب شم و تو خواب از تو چشم تو بتابم

بذار اون پرنده باشم كه با تنزخمی اسیره

عاشق مرگه كه شاید توی دست تو بمیره

خوابم یا بیدارم ای اومده از خواب

آغوشتو وا كن قلب منو در یاب

برای خواب من ای بهترین تعبیر

با من مدارا كن ای عشق دامنگیر

من بی تو اندوه سرد زمستونم 

پرنده ای زخمی اسیر بارونم

ای مثل من عاشق همتای من محجوب

بمون ، بمون با من ای بهترین ای خوبش

خوابم یا بیدارم تو با منی با من

همراه و همسایه نزدیك تر از پیرهن

باور كنم یا نه هرم نفسهاتو

ایثار تن سوز نجیب دستاتو

خوابم یا بیدارم 

لمس تنت خواب نیست

این روشنی از توست

بگو از آفتاب نیست

بگو كه بیدارم 

بگو كه رویا نیست

بگو كه بعد از این 

جدایی با ما نیست